Tuesday, September 04, 2007
Satelliet sushi.
Iedere amateurfilosoof weet dat de diepste inzichten zich op de banaalste momenten onthullen ... Zo had Archimedes zijn Eureka moment in zijn badkuip, maakte Newton kennis met de wet van de zwaartekracht onder de appelboom, ontdekte Einstein de relativiteitstheorie al dagdromend in een strandstoel en maakte Hermanski kennis met de sushi paradox in een Japans restaurant.
In een vlugge situatieschets zien we Hermanski tussen een rij klanten staan, met achter het toonbankglas de versgerolde sushi rolls. Hermanski had zijn volle aandacht op een Californian roll (= avocado, omelet, krab, komkommer en mayonaise in een rijst-nori outfit) Plots gebeurde er iets merkwaardigs. De klant die voor Hermanski stond bleek een tovenaar te zijn die naar een sushi-doosje greep en zo het glas van de toonbank als een zeepbel uit elkaar liet spatten.
Bij nader inzien bleek het geen tovenaar te zijn, maar stond de toonbank omgekeerd in het restaurant gemonteerd. Hermanski was niet de enige klant die de optische illusie zag. De persoon die achter hem kwam, besefte ook pas nadat de verkoopster hem erop attent gemaakt had dat hij de soosjes zelf kon nemen, dat er geen glas in de toonbank zat.
Wanneer Hermanski bijvoorbeeld een vriendelijke Columbiaan ontmoette, had hij achteraf het gevoel dat er iets niet klopte. Alles wat erop mijn harde schijf over Columbia stond, waren corrupte politici, guerilla strijders, ontvoeringen, drugsbaronnen etc. Er wordt zo weinig positief nieuws over Columbia de wereld ingestuurd, dat je onbewust niet verwacht dat daar ook vriendelijke mensen wonen ... zoals u en ik ;-).
Hermanski stond er zelf versteld van hoe zijn blik op de wereld ingekleurd was door nieuwsuitzendingen en krantenberichten. En hoe je het ook draait of keert de meeste nieuwsberichten in de media zijn negatief ... anders is het geen nieuws. Zo word je opgezadeld met een negatief wereldbeeld ook al ben je je daar niet altijd bewust van.
Dankzij mijn ervaringen down under zijn de landen op de wereldkaart niet langer enkel beelden uit een nieuwsuitzending, maar zie ik ook de de gezichten van de verschillende mensen die ik ontmoet heb. Landen zijn niet langer slecht-nieuws- concepten maar hebben terug een menselijk gezicht gekregen. Wat je wereldbeeld toch een stuk genuanceerder maakt.
Moeten we het nieuws dan maar afschaffen, meneer ? Nee, natuurlijk niet ... maar een beetje tegengewicht kan geen kwaad. Programma's zoals 'Man bijt hond' die de 'hidden treasures' van het alledaagse leven in binnen- en buitenland belichten zijn nog altijd woestijnvissen in het medialandschap ... Om het met de woorden van 'the temptations' te zeggen ... een portie man-bijt-hond is as sunshine on a cloudy TV-day.
In een vlugge situatieschets zien we Hermanski tussen een rij klanten staan, met achter het toonbankglas de versgerolde sushi rolls. Hermanski had zijn volle aandacht op een Californian roll (= avocado, omelet, krab, komkommer en mayonaise in een rijst-nori outfit) Plots gebeurde er iets merkwaardigs. De klant die voor Hermanski stond bleek een tovenaar te zijn die naar een sushi-doosje greep en zo het glas van de toonbank als een zeepbel uit elkaar liet spatten.
Bij nader inzien bleek het geen tovenaar te zijn, maar stond de toonbank omgekeerd in het restaurant gemonteerd. Hermanski was niet de enige klant die de optische illusie zag. De persoon die achter hem kwam, besefte ook pas nadat de verkoopster hem erop attent gemaakt had dat hij de soosjes zelf kon nemen, dat er geen glas in de toonbank zat.
De veronderstelling toonbank = glas zit er zo ingebakken dat een mens zichzelf kan wijsmaken iets te zien dat er niet is. Nadat Hermanski het Japans restaurant had verlaten, dacht hij al mijmerend terug aan de sushi-kwestie. Hij moest daarbij terugdenken aan de ontmoetingen met wereldburgers tijdens zijn verblijf in Australia. Bij iedere ontmoeting had hij een gelijkaardig gevoel gehad, alsof er een glazen wand van veronderstellingen uit elkaar spatte.
Ceci n'est pas une ..
Ceci n'est pas une ..Hermanski stond er zelf versteld van hoe zijn blik op de wereld ingekleurd was door nieuwsuitzendingen en krantenberichten. En hoe je het ook draait of keert de meeste nieuwsberichten in de media zijn negatief ... anders is het geen nieuws. Zo word je opgezadeld met een negatief wereldbeeld ook al ben je je daar niet altijd bewust van.
Dankzij mijn ervaringen down under zijn de landen op de wereldkaart niet langer enkel beelden uit een nieuwsuitzending, maar zie ik ook de de gezichten van de verschillende mensen die ik ontmoet heb. Landen zijn niet langer slecht-nieuws- concepten maar hebben terug een menselijk gezicht gekregen. Wat je wereldbeeld toch een stuk genuanceerder maakt.
Moeten we het nieuws dan maar afschaffen, meneer ? Nee, natuurlijk niet ... maar een beetje tegengewicht kan geen kwaad. Programma's zoals 'Man bijt hond' die de 'hidden treasures' van het alledaagse leven in binnen- en buitenland belichten zijn nog altijd woestijnvissen in het medialandschap ... Om het met de woorden van 'the temptations' te zeggen ... een portie man-bijt-hond is as sunshine on a cloudy TV-day.
# posted by Tom @ 11:14 PM 
